Miereninvasie

Na een goede nachtrust werd ik rond 8.30 uur wakker. Toen ik mijn ogen open deed zag ik een aantal mieren langs de rand van mijn kamer richting de douche lopen. Ik liet ze maar en zou hier later wel achteraan gaan. Ik besloot in bed verder mijn boek te lezen. Na een tijdje toch mijn kamer maar gecheckt, want er liepen nu toch wel steeds meer mieren. Het bleek dat ze de omtrek van mijn kamer volgden en beiden richtingen opliepen. Toch maar snel een douche genomen en tot mijn verbazing liepen ze hier ook. Toen ik met de douchekop probeerde ze weg te spuiten kwamen er achter de douchetegels ineens een heleboel mieren tevoorschijn. Er was ook een aantal grotere mieren bij. De meeste mieren droegen eitjes met zich mee en in korte tijd vormde zich een zwarte plek met mieren. Dit werden er iets te veel, want ook in de kamer liepen steeds meer mieren hun rondje. Gelijk maar naar de beheerder gelopen en hij gaf mij de sleutel van een andere bungalow. Ik zit nu tegenover mijn oude bungalow en het uitzicht is eigenlijk beter en ook de kamer ziet er iets beter uit.

Na mijn mierenavontuur besloot ik te gaan ontbijten. Ditmaal besloot ik de linkerkant van het hotel te proberen. Na een paar minuten lopen bleek er niet veel te zijn aan restaurantjes (alles was gesloten) en besloot mijn ontbijt te nuttigen bij mijn favoriete restaurant. Vandaag probeerde ik een bananenpannenkoek met een kop thee. De pannenkoek smaakte prima. Ik liet mij informeren door de eigenaar over de accommodatie die hij aanbood. Een bungalow met ventilator kost hier 300 bath en er is ook een zwembad aanwezig. Ik besloot een kijkje te nemen en het zag er goed uit. Ik heb nog twee nachten in de Good Days, maar daarna  verhuis ik denk naar Sunny House. Via een zijpaadje kwam ik op het strand uit en liep terug naar mijn bungalow.

Ik zat een tijdje op het strand van de omgeving te genieten. Het werd vloed en al snel stond het hele strand onder water. Ik heb het water nog niet eerder zo ver zien stijgen. Twee fietsers kwamen van het andere strand vandaan. Zij hadden de fietsen van hun hotel geleend. Bij de receptie vroeg ik of het mogelijk was om een fiets te huren. De eigenaar gaat proberen of hij voor morgen een fiets kan regelen. Ik ben erg benieuwd of het hem lukt, want je ziet hier maar weinig mensen fietsen. Terug bij mijn bungalow besloot ik buiten verder in mijn boek te lezen. De zon scheen, maar er stond een lekker windje, waardoor het goed was uit te houden.

Rond 15.00 uur liep Sabrina langs, een vrouw uit Cuba die hierr met haar dochtertje is. We praatten wat en spraken af over het strand te wandelen. Het begon inmiddels weer eb te worden en dit zorgde ervoor dat een groot stuk strand kwam bloot te liggen. We liepen zeker 2 km over het strand en door de wind was het erg goed uit te houden. Sabrina had bij een bepaald resort al eerder geslapen en ze wilde even kijken of er nog bekende aanwezig waren. Het was gelijk een stuk warmer toen we van het strand af waren. Ze zag geen bekende en we besloten een stukje verderop wat te drinken. Hierna liepen we weer terug naar ons resort.

Eenmaal terug bij mijn bungalow genoot ik buiten van het uitzicht. Een hele dag zonder regen en de temperatuur was heerlijk. Ik besloot bij mijn favoriete restaurant een takeaway te halen en dit heerlijk op mijn balkon te nuttigen, terwijl ik naar de zonsondergang keek. Morgen weer een dag.

Fietsen naar Apeldoorn

Vanochtend om 8.45 uur vertrok ik op de fiets richting Apeldoorn. Gelukkig had ik het eerste deel van mijn reis de wind in de rug, wat mijn reis aardig versnelde. Het weer viel gelukkig mee, het was wel bewolkt, maar het was voorlopig droog. Mijn eerste stop was Rotterdam CS. Hier stapte ik op de trein richting Utrecht CS. Terwijl ik instapte begon het net te regenen. Een gelukje dus.

Vanaf Utrecht fietste ik verder richting Apeldoorn. Voor de route gebruikte ik de google maps app. Het was wel duidelijk dat deze app niet gemaakt is voor fietsers, want hij stuurde mij steeds een andere richting op. Uiteindelijk maar de fietsborden Amersfoort gevolgd. Achteraf heb ik aardig wat kilometers extra gefietst. Halverwege even bij de Jumbo gestopt voor een broodje en wat drinken. Daarna weer verder gefietst.

Na ongeveer 90 km gefietst te hebben begonnen mijn benen er een klein beetje genoeg van te krijgen. Ik had echter nog ongeveer 10 km te gaan. Met af en toe een korte drinkpauze bereikte ik eindelijk de ingang van de Apenheul. Mijn eindbestemming was in zicht. Tijdens het laatste stuk spotte ik een eekhoorn die net iets te snel de boom in vluchtte om een foto te maken. Na ruim 102 km fietsen was ik eindelijk op plaats van bestemming. Ik overnacht hier in een Stayokay Hostel. Het hostel is mooi in de bossen gelegen.

DSCN1918

Stayokay Hostel in Apeldoorn.

Eerst een warme douche genomen en daarna genieten van een heerlijk diner. Nog een paar afleveringen van Stargate Atlantis gekeken en toen was het toch tijd om naar bed te gaan. Ik slaap hier op een kamer met 2 stapelbedden. Ik heb de kamer voor mij alleen, dus dat is mooi meegenomen. Verder is er een douche en toilet aanwezig. Het is erg simpel, maar het is genoeg voor één nacht. Morgen dagje Apenheul en daarna verder fietsen naar Utrecht.

DSCN1917

Mijn slaapzaal in het hostel.

Naar Londen

Vanochtend om 11.15 uur stonden mijn moeder en Enis voor de deur. We reden naar het vliegveld van Rotterdam. Doordat we alleen maar handbagage bij ons hadden en ik thuis al was ingecheckt, konden we gelijk door naar de controle. Bij de paspoortcontrole stonden ze even vreemd te kijken: in Enis zijn paspoort staat afgegeven in Rockanje en bij mij in Hellevoetsluis, maar we hebben wel dezelfde achternaam. Na de uitleg dat ik zijn tante ben was het goed en konden we verder. Ik vind het altijd heerlijk om vanaf Rotterdam te vertrekken. Het is en stuk dichterbij dan Amsterdam en zoveel rustiger en daardoor erg relaxed. Bij de gate zaten niet zoveel mensen te wachten en het bleek later ook dat het vliegtuig niet vol zat. Toen we het vliegveld in wilden stappen, werd de grote handbagage ingenomen en in het ruim gelegd. Het vliegtuig bleek niet groot genoeg om de trolleys mee te nemen.

rvdv_londen_2014-01

Klaar voor vertrek vanaf Rotterdam Airport.

We hadden een plek bij de nooduitgang, waardoor we extra beenruimte hadden. Het was erg comfortabel. Na een uurtje vliegen (het leek veel korter) waren we geland in Londen. We vlogen via London City Airport en dat is net als Rotterdam een klein en rustig vliegveld. We waren zo door de controles, kochten een kaartje voor de trein/metro en we waren klaar om verder te reizen. Het openbaar vervoer veel erg mee. We namen de trein naar station Banks en daar namen we de metro naar Queensway. Twee haltes voor onze eindbestemming ging de metro plotseling niet verder. Het bleek dat dit door de stakingen kwam. Gelukkig stonden buiten bussen klaar, die ons toch nog naar onze plaats van bestemming konden brengen. Sue stond ons bij station Queensway al op te wachten en samen liepen we naar haar huis.Sue heeft een tweekamerappartement. De ruimte veel mij erg mee. We bleven de rest van de middag bij Sue en daarna namen we een soort van taxi naar het centrum. Vanwege de stakingen bij de metro was het erg druk op de weg. Gelukkig wist de chauffeur ons redelijk snel naar onze eindbestemming te rijden.

rvdv_londen_2014-02

Genieten van de spareribs.

Voordat we naar de show gingen aten we eerst wat in een restaurant vlakbij het theater. Enis en ik hadden allebei spareribs, wat goed smaakte. Daarna gingen we naar het theater om de Lion King te zien. Sue had last minute kaartjes geregeld. We zaten in een box aan de zijkant van het theater. We zaten vooraan, alleen konden we niet helemaal de linkerkant van het podium zien, maar verder was het ok. De show zelf was fantastisch. Het was allemaal heel mooi gedaan. In de pauze werden we opgehaald door een medewerker. Het bleek dat we VIP-kaartjes hadden en we werden naar een lounge gebracht waar we wat te drinken en een snack kregen. Aan het eind van de pauze werden we weer terug naar onze box gebracht. Het tweede deel van de show was ook erg mooi. Het was een leuke avond.

Na afloop namen we de bus terug naar Sue’s huis. Het was nog steeds erg druk onderweg en de busrit duurde langer dan normaal. Eenmaal terug had Enis Sue’s X-Box ontdekt en gelukkig voor hem mocht hij hier gebruik van maken. Hij speelde een spelletje en daarna was het toch echt tijd om te gaan slapen. We sliepen op de slaapbank, wat toch nog aardig comfortabel lag.

Nieuw leven in de sloot

Al een aantal dagen zit er een waterhoentje op een nest in de sloot vlak bij de ingang van de garage. Gisteren heb ik voor het eerst de 4 jonge waterhoentjes gezien. Samen met de ouders waren ze de sloot aan het verkennen. Pa en ma zorgden telkens voor nieuwe aanvoer van voedsel voor de kleintjes. ‘s Avonds zat ma weer op het nest met de kleintjes onder zich.

rvdv_april_2014_natuur-02

Dit kleintje wordt door pa of ma gevoerd.

Vandaag op de fiets naar de bioscoop in Spijkenisse. Onderweg was er veel nieuw leven in de sloten. Zo kwam ik een familie futen tegen. Zodra ik stopte en mijn fiets aan de kant zette, kropen de kleintjes op de rug van hun ouders, waarna deze er snel vandoor gingen. De futen zijn erg beschermend over hun jonge grut.

rvdv_april_2014_natuur-06

Pa en ma fuut met de kleintjes verstopt op hun rug.

Op de terugweg fietste ik langs het Voorns Kanaal. Hier spotte ik een eend met aardig wat jongen die netjes achter haar aan zwommen.

rvdv_april_2014_natuur-08

Moeder eend met minimaal 10 kleintjes.

Eenmaal thuis zat moeder waterhoen weer op het nest. Onder haar vandaan kropen drie kopjes. Toen pa eraan kwam met eten ging ma van het nest af. De kleintjes besloten vervolgens ook van het nest te gaan.

rvdv_april_2014_natuur-10

Jonge waterhoentjes op het nest.

Nacht in Eagle View

Vanochtend lekker uitslapen. Rond 9.00 uur had Daniel voor een heerlijk ontbijt gezorgd. Ik zou om 10.30 uur door Lucy worden weggebracht, maar tot mijn verassing stond er om 9.30 uur al een gids in het kamp die mij de hele weg (ca. 300 m) naar Eagle View zou rijden. Snel mijn kop thee naar binnen gewerkt en toen vol verwachting in de truck gestapt. We reden niet de normale route naar het kamp, maar we maakten een kleine omweg. Dit is de route die ze normaal met gasten maken, zodat de gasten de gidsenschool en ons kamp niet kunnen zien. Nog geen vijf minuten later arriveerde ik bij Eagle View en daar werd ik door de manager en nog 4 personen opgewacht en welkom geheten. Na een sapje werd ik naar mijn tent gebracht.

Mijn tent zag er fantastisch uit. Een heerlijk bed, twee douches (binnen en buiten) een mooie wc en twee wasbakken. Verder flesjes bodylotion en douche en badschuim. Ik besloot maar gelijk gebruik te maken van de verwarmde buitendouche, zonder mij zorgen te maken over muggen. Vervolgens heerlijk ingesmeerd en daarna met mijn beentjes omhoog op mijn veranda van de zon genoten. Rond 13.00 uur naar het restaurant gelopen voor mijn lunch. Er stond al een tafel gedekt met uitzicht over de vallei. Als lunch stond er een pasta op het menu. Het was niet de lekkerste pasta die ik gegeten heb deze vakantie, maar de locatie en bediening was fantastisch. Na de lunch weer terug naar mijn tent om verder van de zon te genieten.

rvdv_mara_project_week_6-73

Uitzicht vanaf de veranda tijdens mijn lunch.

Op een bepaald moment zag ik een mooie vogel in de boom tegenover mijn veranda zitten. Ik probeerde hem op de foto te zetten, maar hij zat net te ver weg. Hij vloog naar een boom nog verder van mijn veranda verwijderd en daar begon hij te roepen. Door mijn verrekijker vermoedde ik dat ik te maken had met een Barbet, dus pakte ik mijn ipad erbij en zocht in mijn vogelapp. Ik vond een Barbet die er erg op leek. Bij deze app heb je ook de mogelijkheid om het geluid van de vogel af te spelen en toen ik op play drukte leek het geluid inderdaad op die van mijn Barbet. Het grappige was dat ik gelijk antwoord kreeg van de Barbet in de boom. Ik herhaalde dit trucje een paar keer en telkens kwam er een antwoord. Het bleek een familie te zijn en ze kwamen steeds dichterbij, waarschijnlijk probeerden ze te ontdekken waar deze andere vogel zich bevond. Ik besloot ze niet verder te plagen, maar kreeg hierdoor wel de mogelijkheid ze beter te fotograferen.

rvdv_mara_project_week_6-67

Een Acacia Pied Barbet met een insect in zijn snavel.

Rond 17.00 uur ging ik eropuit voor mijn gamedrive. De weersverwachting was niet goed, maar we gingen er toch op uit. Ik had de hele truck voor mij alleen met mijn privé gids. Na een half uurtje rijden stapte er nog een Masai in. Hij bleek één van de bewakers van het kamp te zijn. We zagen niet veel bijzonders, maar ik ben de afgelopen maanden natuurlijk al aardig verwend, dus kijk ik niet meer zo snel ergens van op.

We waren op zoek naar de dominante mannetjes leeuwen, want die waren eerder vandaag in de buurt waar wij reden gesignaleerd. Na een korte zoektocht hadden we twee van de drie leeuwen gevonden. Ze  zaten een beetje verdekt opgesteld, wat niet echt voor mooie foto’s zorgde.

rvdv_mara_project_week_6-76

Deze buffel stond mij aan te kijken.

Het begon inmiddels ook te regenen, dus reden we verder. We zagen verder een groep met buffels en het normale wild, maar daar hoef ik niet voor te stoppen. Waar ik wel voor wilde stoppen waren vogels. Ik zag een koppeltje White-bellied Bustards en deze had ik nog niet eerder op de foto kunnen zetten, dus dit was een mooi moment.

rvdv_mara_project_week_6-79

Een koppeltje White-bellied Bustards.

We probeerden nog Jemjabi met haar welpen te vinden, maar zijn waren niet thuis. Mijn gids stopte de truck op een open veld naast een boom en ik mocht uitstappen. Het was tijd om van de zonsondergang te “genieten” onder het genot van een drankje en een snack. Ik had veel liever verder gereden, want het licht werd al snel minder.  Na een kwartier reden we weer verder, maar het was al te donker om te fotograferen. We zagen nog wel een Bat-eared Fox, die erg hard voor ons wegrende.

Met de spotlamp gingen we op zoek naar nachtdieren. We vonden drie leeuwen, maar dit bleken dezelfde twee mannetjes te zijn, maar nu had nummer drie zich bij hen gevoegd. Op de weg terug vlak bij het kamp zag ik nog een White-tailed Mongoose. Verder viel de drive een beetje tegen, ik had er meer van verwacht. Hopelijk morgen meer geluk.

Bij terugkomst was mijn tafel al gedekt en genoot ik van een heerlijk diner. Zodra het donker wordt mag je hier niet meer alleen over de paden lopen, omdat er nog wel eens roofdieren gesignaleerd worden. Door een bewaker werd ik naar mijn tent begeleid. Mocht ik iets nodig hebben, dan kon ik de walkie talkie gebruiken die naast mijn bed lag. In mijn bed lag al een heerlijke warme kruik te wachten. Terwijl ik in bed lag begon het echt te stormen en onweren. Ik heb het hier nog niet zo hard horen donderen, maar dat kan ook komen door de omgeving en de regen die op de veranda kletterde. Ik was in ieder geval blij dat ik veilig in mijn bed lag.

Een rustige dag

De twee game drives vanochtend bestonden uit gamecounts in de open vlaktes. Ik nam wederom de wildebeesten voor mijn rekening. Tijdens de meeste tellingen waren er veel wildebeesten aanwezig, maar op sommige plaatsen was het erg rustig. Over het algemeen was het rustiger dan de afgelopen weken. We kwamen niet echt bijzonderheden tegen. We zagen een hyena uit zijn hol kruipen met de restanten van een baby wildebeest kill. De gieren waren ook aanwezig en we zagen een Tawny Eagle.

De hyena was erg schuw en rende telkens weg. Tijdens onze derde telling zagen we aan het eind een groep giraffen de vlakte oversteken. Ik telde 53 giraffen in totaal! Dit is de grootste groep die ik tot nu toe heb gezien. Eenmaal terug in het kamp verwerkte ik de gegevens op de computer. Hierna bewerkte ik de foto’s van de olifanten, leeuwen en cheeta van de afgelopen dagen, zodat ze geïdentificeerd konden worden.

Tijdens de middag drive gingen we op zoek naar een cheeta die de laatste paar dagen in een bepaald gebied was gesignaleerd. Na 10 minuten zoeken zagen we haar over de vlakte lopen. Ze zag er aardig vol uit en toen we beter keken zagen we dat haar tepels opgezwollen waren. Dit betekende dat ze welpen moest hebben. We volgden haar een tijdje totdat ze in dichte stekelbosjes verdween. Ze had haar welpen hier blijkbaar verstopt. Van een andere gids hoorden wij dat deze cheeta 5 dagen oude welpen heeft. De rangers hadden ze gezien en niemand had toestemming om in de buurt te komen. We verlieten de stekelbosjes en gingen op zoek naar leeuwen.

Een half uur later zagen we Jemjabi en Shukunya op een heuvel zitten. De welpen waren nergens te zien, maar ze moesten in de buurt zijn. Vlakbij hadden we buffels gezien en die zijn niet zo vriendelijk voor leeuwen, dus de welpen zaten waarschijnlijk verstopt in de struiken. We reden naar de andere kant van de struiken in de hoop dat de welpen daar aan het spelen waren. We zagen ze niet. Plotseling stond Jemjabi op en liep richting de struiken. We konden haar niet meer zien, maar we hoorden haar de welpen roepen. Terwijl ze terug de heuvel op liep zagen we de 5 welpen achter haar aanlopen. Ze gingen rustig bij hun moeder liggen en begonnen te drinken. We aanschouwden dit voor een lange tijd, maar het leek er niet op dat er iets ging gebeuren, dus verlieten we de plaats.

We reden nog een stuk langs de rivier waar we dag ervoor leeuwen hadden gezien, maar we konden ze ditmaal niet vinden. Het werd nu snel donker, dus we reden terug naar het kamp waar het eten al klaar stond. Na het eten verwerkte ik de gegevens van vandaag en ging daarna naar mijn tent om mijn boek te lezen. Morgen weer een dag.

Een rustige middag

Na de twee fantastische game drives in de morgen, gingen we ‘s middags vol goede moed op zoek naar de cheeta’s. We reden in de richting waar we ze ‘s ochtends hadden achter gelaten. We konden ze helaas nergens meer vinden. We reden richting Olare Sampu waar we de 4 jong volwassen leeuwen regelmatig zien. Ze waren helaas niet in de omgeving aanwezig. Wel vonden we een hyena die heerlijk in het zonnetje lag. De omgeving was erg groen en we zagen impala’s in grote aantallen.

rvdv_mara_project_week_5-44

Hyena genietend van het zonnetje.

Op de weg terug hadden we een prachtige zonsondergang. Terwijl het begon te schemeren zag ik plotseling 4 kleine obstakels achter ons. Het bleken de cheeta’s te zijn. We waren ze gewoon voorbij gereden. De moeder zag er nog steeds hongerig uit, wat betekende dat ze nog niet gejaagd had. Michael informeerde bij de andere gidsen en het bleek dat niemand de welpen had gezien. Het was een mooie afsluiting van de dag.

rvdv_mara_project_week_5-50

Verstopt achter de bosjes, maar uiteindelijk toch gevonden.

Jonge cheeta’s

Maandagmorgen, de start van mijn 5e week in Naboisho in Kenia. We vertrokken vandaag een half uur eerder dan normaal en reden gelijk richting de open vlaktes in de hoop leeuwen tegen te komen. We hadden geluk! We zagen al vrij snel op één van de grote vlakten een leeuw lopen. Terwijl we ernaartoe reden zagen we meerdere leeuwen. In totaal waren er 6. Vier leeuwen waren nog jong, maar er was een volwassen vrouwtje en ook een volwassen mannetje bij. Terwijl we even zaten te kijken begon het mannetje met het vrouwtje te paren. Dit is altijd een kortstondig gebeuren, maar vindt ongeveer om de 20 minuten plaats en dat voor een aantal dagen achter elkaar.rvdv_mara_project_week_5-04Jammergenoeg konden we niet lang blijven, want er waren inmiddels twee andere wagens gearriveerd en dan moeten wij helaas plaats maken. Terwijl we verder reden zagen we wederom een heleboel wildebeesten lopen. Deze maand is de maand dat bijna alle wildebeesten bevallen en we zien dan ook overal kleintjes lopen. Elke keer dat we eropuit gaan zien we meer jongen. Sinds vorige week zijn een hoop wildebeesten gemigreerd uit de hoger gelegen conservancies. Dit komt omdat er daar dan een tekort aan water is en dan komen ze naar Naboisho. Dit is dus niet de grote migratie vanuit de Serengetti.rvdv_mara_project_week_5-13We reden verder en plotseling zag Michael een leeuw in de verte op een heuvel staan. Toen ik goed keek zag ik meerdere leeuwen op een open grasveld. We reden die kant op en vonden 5 jong volwassen leeuwen op de heuvel. Ze waren helaas te ver weg om te fotograferen. Een stukje verder zagen we een Striped Kingfisher op een takje zitten. Hij bleef heel geduldig zitten poseren, waardoor het mij lukte om een mooie foto van hem te maken.rvdv_mara_project_week_5-15Aan het eind van deze geslaagde ochtend drive zagen we een kudde met meer dan 20 olifanten lopen. Doordat het tijd was voor het ontbijt beloofde Michael ons dat we na het ontbijt terug zouden komen om ze te fotograferen.

Na het ontbijt gingen we dus op zoek naar onze olifanten. We zagen een kudde van ongeveer 5 olifanten, maar omdat er al een andere wagen aanwezig was besloten we verder te rijden naar de grote kudde. We bereikten deze kudde nooit! Nadat we de rivier waren overgestoken zag ik plotseling een cheeta zitten. Ik vertelde Michael dat hij moest stoppen en terwijl hij een stukje terugreed zag de cheeta niet meer. Ik was er toch echt zeker van dat ik een cheeta had gezien (de anderen geloofde mij niet). Plotseling zag ik haar weer. Terwijl we dichter naar haar toe reden zagen we dat ze 4 welpen van ongeveer 2 maanden oud bij haar had. rvdv_mara_project_week_5-18Dit is voor mij de eerste keer dat ik zulke jonge cheeta welpen zie. Een droom is uitgekomen!!! We vergaten de olifanten en besloten een tijd bij de cheeta’s te blijven. De moeder zag er hongerig uit en na een tijdje stonden ze allemaal op en liepen weg. We volgden ze en het leek erop of ze wilde jagen. Ze stopten bij een plas water om een slokje te drinken, voordat ze verder liepen.rvdv_mara_project_week_5-25Moeder liep telkens voorop en de welpen volgden haar op de voet. Als ma stopte, stopten de welpen ook. Ze liepen vlak in de buurt van een grote bull olifant. We volgden ze een tijdje en toen gingen ze rustig onder een grote boom in de schaduw zitten. Het leek erop dat ze hier voorlopig niet vandaan zouden gaan, dus reden wij richting de olifant (we waren tenslotte op een olifanten drive). De bull bewoog bijna niet en het bleek dat hij rustig stond te slapen. rvdv_mara_project_week_5-43Na deze fantastische ontmoetingen reden we terug naar het kamp. Ik ben benieuwd wat we vanmiddag allemaal tegenkomen.

Voor meerdere foto’s van de cheeta’s en de leeuwen klik hier.rvdv_mara_project_week_5-35

Internationale vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag. We konden heerlijk uitslapen en we werden verwend met een heerlijk ontbijt. Rond 10.00 uur liepen we naar de guiding school, waar de studenten ons al stonden op te wachten. We hadden om een traditionele masaidans gevraagd en dit hadden ze voor ons geregeld. We zochten buiten een open plek op en toen kon de dans beginnen. De studenten zijn erg trots op hun cultuur en dansten/sprongen enthousiast. Het was erg leuk dat ze dit voor ons wilden doen. Hierna werkte ik een tijdje aan mijn videos.

Vanwege internationale vrouwendag brachten we ‘s middags een bezoek aan een groep vrouwen in Olesere (vlakbij de basisschool). Soila (de schoonmaakster) kwam gezellig met ons mee. In ongeveer 45 minuten reden we naar Olesere. Eenmaal in Olesere gearriveerd, zaten de vrouwen allemaal al klaar onder een boom. Voordat we begonnen wilden ze eerst voor ons zingen/dansen. Het klonk goed en na afloop schudden ze allemaal onze hand.

Lincoln had gezegd dat de vrouwen ons zouden laten zien hoe ze de armbanden met de kralen maakten, maar dat bleek niet het geval. Dat was jammer en dat vond hij zelf ook. In plaats daarvan zaten de vrouwen in een grote cirkel met een kleedje voor zich met de spullen die ze gemaakt hadden. Ik voelde mij een klein beetje schuldig, want er waren ongeveer 20 vrouwen en maar drie van ons. Kezia kocht twee traditionele kettingen, welke haar goed stonden. Ik had mijn oog laten vallen op twee kettingen met met een “tand” eraan (voor mijn neefjes), maar de prijs die ze vroegen sloeg nergens op, dus liep ik naar Lincoln, want ik had geen zin in het onderhandelen. Sue kocht een klein armbandje. Lincoln bedankte de vrouwen namens ons en toen waren we klaar om terug te gaan. Ik was toch niet helemaal tevreden over de kettingen en wilde ook graag een brede kralenarmband voor mijzelf. Ik zocht een mooie armband uit, met de garantie dat hij mij paste. Uiteindelijk na zwaar onderhandelen kreeg ik de armband en twee kettingen voor een redelijke prijs. Nu wRen we klaar om terug te rijden.

Terug in het kamp belde Lincoln de manager van Ecoview op en we mochten langskomen om wat te drinken. Ecoview is één van de dure tentenkampen met een schitterend uitzicht. Normaal gesproken hebben ze uitzicht op een aantal drinkplaatsen, maar die waren nu helemaal uitgedroogd. Terwijl we op het uitzichtdek zaten, dronken we wat en maakten we gebruik van het “snellere” internet. Na een uurtje kwam Lincoln ons weer halen. Het was een mooie afsluiting van de dag. Met behulp van water en zeep en de twee meiden was het mij gelukt om de armband om te krijgen. Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ik hem verlies, want hij moet denk ik op dezelfde manier weer af.

Daniël had weer een lekker diner klaargemaakt en na het diner keken we de tweede helft van de “bigcats” film (Sue vertrekt morgen, dus ze wilde graag het einde van de film zien). Ik blijf dit een mooie film vinden. Rond 21.00 uur gingen we naar bed.

Leeuwen aan het ontbijt

Na een korte nachtrust gingen we om 5.00 uur weg voor een drive. Doordat het de laatste morgen was voor Ruth en Lauriene hadden we aan Lincoln gevraagd of we een extra drive konden maken. Hij stemde hiermee in en hij was zelf onze gids. Er stonden erg veel sterren aan de hemel en het was een indrukwekkend gezicht.

Doordat het nog donker was gebruikten we de rode spotlamp om dieren te zoeken. We zagen veel hazen, dikdiks en bush baby’s. Toen het licht begon te worden kregen we een lekke band. Het duurde even voor de band verwisseld was, maar daarna konden we toch verder. Al vrij snel zagen we hyena’s. Verder hadden we het normale wild. Op de open vlakte zagen we plots een aantal Black-backed Jackals lopen. Toen we verder keken zagen we leeuwen met een prooi.rvdv_mara_project_week_3-01rvdv_mara_project_week_3-04We reden er naar toe en het bleek dat ze een Topi hadden gevangen. De drie leeuwen hadden hem al bijna helemaal opgegeten. In totaal hadden 10 Jackals zich verzameld rond de kill en ze liepen allemaal erg zenuwachtig rond. Terwijl wij ze observeerden kwamen er ook steeds meer gieren bij. Op een bepaald moment naderden er twee hyena’s en toen hadden de leeuwen genoeg van de bezoekers. Ze renden achter de hyena’s aan en ondertussen probeerden de Jackals voorzichtig wat vlees te bemachtigen.

Het was een prachtig gezicht om al deze roofdieren bij elkaar te zien op de vlakte. Ik had hier wel uren naar kunnen kijken, maar we moesten helaas terug.rvdv_mara_project_week_3-11Eenmaal terug in het kamp nuttigden we snel een heerlijk ontbijt en liepen toen naar de gidsen school. Lauriene had een presentatie over Canada voorbereid en daarna kwam Ruth met een presentatie over Duitsland. Beide presentaties waren erg interessant. Na afloop was er gelegenheid tot het stellen van vragen.

rvdv_mara_project_week_3-16Eenmaal terug in het kamp had Lincoln een aangename verassing voor ons. Onderweg had hij een baby Leopard Tortoise gevonden en liet hem aan ons zien. De schildpad was niet groter dan 8 cm, maar liep erg snel. We hadden een paar fotosessies met hem en daarna liet ik hem weer vrij in het gebied waar Lincoln hem had gevonden.

Ik had snel mijn film van de afgelopen week afgemaakt, dus bekeken we deze met zijn allen, voordat we richting het verzamelpunt reden om de meiden weg te brengen. Bij het verzamelpunt brachten we onze lekke band naar de “garage” en Ruth en ik gingen op zoek naar een winkel waar ze Stiney (ginger beer) verkochten. Na een paar winkels hadden we eindelijk een winkel gevonden die ze op voorraad had. Toen we terug naar de truck liepen was de taxi al gearriveerd met een nieuwe vrijwilligster: Kezie, zij komt uit Nieuw Zeeland en is bezig met een wereldreis. Kezie blijft voor 6 weken. We namen afscheid van Ruth en Lauriene, maar moesten nog wachten op ons reservewiel voordat we terug naar het kamp konden.

Rond 16.30 uur gingen we weer opuit voor onze middag drive. We reden bijna dezelfde route als dat we vorige week een keer hadden gedaan. Vorige week zagen we hier weinig wild en ook vandaag was dit het geval. Op een bepaald moment zagen we een andere truck staan, dus moest hier wel wat te zien zijn. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat het Jemjabi en Shukunye met de 5 welpen waren. De twee leeuwinnen hadden een verse zebra gevangen en lagen rustig uit te buiken. De 5 welpen speelden volop met elkaar, wat een leuk gezicht was. Dit was een mooie afsluiting van de dag.