Een rustige dag

De twee game drives vanochtend bestonden uit gamecounts in de open vlaktes. Ik nam wederom de wildebeesten voor mijn rekening. Tijdens de meeste tellingen waren er veel wildebeesten aanwezig, maar op sommige plaatsen was het erg rustig. Over het algemeen was het rustiger dan de afgelopen weken. We kwamen niet echt bijzonderheden tegen. We zagen een hyena uit zijn hol kruipen met de restanten van een baby wildebeest kill. De gieren waren ook aanwezig en we zagen een Tawny Eagle.

De hyena was erg schuw en rende telkens weg. Tijdens onze derde telling zagen we aan het eind een groep giraffen de vlakte oversteken. Ik telde 53 giraffen in totaal! Dit is de grootste groep die ik tot nu toe heb gezien. Eenmaal terug in het kamp verwerkte ik de gegevens op de computer. Hierna bewerkte ik de foto’s van de olifanten, leeuwen en cheeta van de afgelopen dagen, zodat ze geïdentificeerd konden worden.

Tijdens de middag drive gingen we op zoek naar een cheeta die de laatste paar dagen in een bepaald gebied was gesignaleerd. Na 10 minuten zoeken zagen we haar over de vlakte lopen. Ze zag er aardig vol uit en toen we beter keken zagen we dat haar tepels opgezwollen waren. Dit betekende dat ze welpen moest hebben. We volgden haar een tijdje totdat ze in dichte stekelbosjes verdween. Ze had haar welpen hier blijkbaar verstopt. Van een andere gids hoorden wij dat deze cheeta 5 dagen oude welpen heeft. De rangers hadden ze gezien en niemand had toestemming om in de buurt te komen. We verlieten de stekelbosjes en gingen op zoek naar leeuwen.

Een half uur later zagen we Jemjabi en Shukunya op een heuvel zitten. De welpen waren nergens te zien, maar ze moesten in de buurt zijn. Vlakbij hadden we buffels gezien en die zijn niet zo vriendelijk voor leeuwen, dus de welpen zaten waarschijnlijk verstopt in de struiken. We reden naar de andere kant van de struiken in de hoop dat de welpen daar aan het spelen waren. We zagen ze niet. Plotseling stond Jemjabi op en liep richting de struiken. We konden haar niet meer zien, maar we hoorden haar de welpen roepen. Terwijl ze terug de heuvel op liep zagen we de 5 welpen achter haar aanlopen. Ze gingen rustig bij hun moeder liggen en begonnen te drinken. We aanschouwden dit voor een lange tijd, maar het leek er niet op dat er iets ging gebeuren, dus verlieten we de plaats.

We reden nog een stuk langs de rivier waar we dag ervoor leeuwen hadden gezien, maar we konden ze ditmaal niet vinden. Het werd nu snel donker, dus we reden terug naar het kamp waar het eten al klaar stond. Na het eten verwerkte ik de gegevens van vandaag en ging daarna naar mijn tent om mijn boek te lezen. Morgen weer een dag.

Een rustige middag

Na de twee fantastische game drives in de morgen, gingen we ‘s middags vol goede moed op zoek naar de cheeta’s. We reden in de richting waar we ze ‘s ochtends hadden achter gelaten. We konden ze helaas nergens meer vinden. We reden richting Olare Sampu waar we de 4 jong volwassen leeuwen regelmatig zien. Ze waren helaas niet in de omgeving aanwezig. De omgeving was erg groen en we zagen impala’s in grote aantallen.

Op de weg terug hadden we een prachtige zonsondergang. Terwijl het begon te schemeren zag ik plotseliing 4 kleine obstakels achter ons. Het bleken de cheeta’s te zijn. We waren ze gewoon voorbij gereden. De moeder zag er nog steeds hongerig uit, wat betekende dat ze nog niet gejaagd had. Michael informeerde bij de andere gidsen en het bleek dat niemand de welpen had gezien. Het was een mooie afsluiting van de dag.

Jonge cheeta’s

Maandagmorgen, de start van mijn 5e week in Naboisho in Kenia. We vertrokken vandaag een half uur eerder dan normaal en reden gelijk richting de open vlaktes in de hoop leeuwen tegen te komen. We hadden geluk! We zagen al vrij snel op één van de grote vlakten een leeuw lopen. Terwijl we ernaartoe reden zagen we meerdere leeuwen. In totaal waren er 6. Vier leeuwen waren nog jong, maar er was een volwassen vrouwtje en ook een volwassen mannetje bij. Terwijl we even zaten te kijken begon het mannetje met het vrouwtje te paren. Dit is altijd een kortstondig gebeuren, maar vindt ongeveer om de 20 minuten plaats en dat voor een aantal dagen achter elkaar.rvdv_mara_project_week_5-04Jammergenoeg konden we niet lang blijven, want er waren inmiddels twee andere wagens gearriveerd en dan moeten wij helaas plaats maken. Terwijl we verder reden zagen we wederom een heleboel wildebeesten lopen. Deze maand is de maand dat bijna alle wildebeesten bevallen en we zien dan ook overal kleintjes lopen. Elke keer dat we eropuit gaan zien we meer jongen. Sinds vorige week zijn een hoop wildebeesten gemigreerd uit de hoger gelegen conservancies. Dit komt omdat er daar dan een tekort aan water is en dan komen ze naar Naboisho. Dit is dus niet de grote migratie vanuit de Serengetti.rvdv_mara_project_week_5-13We reden verder en plotseling zag Michael een leeuw in de verte op een heuvel staan. Toen ik goed keek zag ik meerdere leeuwen op een open grasveld. We reden die kant op en vonden 5 jong volwassen leeuwen op de heuvel. Ze waren helaas te ver weg om te fotograferen. Een stukje verder zagen we een Striped Kingfisher op een takje zitten. Hij bleef heel geduldig zitten poseren, waardoor het mij lukte om een mooie foto van hem te maken.rvdv_mara_project_week_5-15Aan het eind van deze geslaagde ochtend drive zagen we een kudde met meer dan 20 olifanten lopen. Doordat het tijd was voor het ontbijt beloofde Michael ons dat we na het ontbijt terug zouden komen om ze te fotograferen.

Na het ontbijt gingen we dus op zoek naar onze olifanten. We zagen een kudde van ongeveer 5 olifanten, maar omdat er al een andere wagen aanwezig was besloten we verder te rijden naar de grote kudde. We bereikten deze kudde nooit! Nadat we de rivier waren overgestoken zag ik plotseling een cheeta zitten. Ik vertelde Michael dat hij moest stoppen en terwijl hij een stukje terugreed zag de cheeta niet meer. Ik was er toch echt zeker van dat ik een cheeta had gezien (de anderen geloofde mij niet). Plotseling zag ik haar weer. Terwijl we dichter naar haar toe reden zagen we dat ze 4 welpen van ongeveer 2 maanden oud bij haar had. rvdv_mara_project_week_5-18Dit is voor mij de eerste keer dat ik zulke jonge cheeta welpen zie. Een droom is uitgekomen!!! We vergaten de olifanten en besloten een tijd bij de cheeta’s te blijven. De moeder zag er hongerig uit en na een tijdje stonden ze allemaal op en liepen weg. We volgden ze en het leek erop of ze wilde jagen. Ze stopten bij een plas water om een slokje te drinken, voordat ze verder liepen.rvdv_mara_project_week_5-25Moeder liep telkens voorop en de welpen volgden haar op de voet. Als ma stopte, stopten de welpen ook. Ze liepen vlak in de buurt van een grote bull olifant. We volgden ze een tijdje en toen gingen ze rustig onder een grote boom in de schaduw zitten. Het leek erop dat ze hier voorlopig niet vandaan zouden gaan, dus reden wij richting de olifant (we waren tenslotte op een olifanten drive). De bull bewoog bijna niet en het bleek dat hij rustig stond te slapen. rvdv_mara_project_week_5-43Na deze fantastische ontmoetingen reden we terug naar het kamp. Ik ben benieuwd wat we vanmiddag allemaal tegenkomen.

Voor meerdere foto’s van de cheeta’s en de leeuwen klik hier.rvdv_mara_project_week_5-35

Internationale vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag. We konden heerlijk uitslapen en we werden verwend met een heerlijk ontbijt. Rond 10.00 uur liepen we naar de guiding school, waar de studenten ons al stonden op te wachten. We hadden om een traditionele masaidans gevraagd en dit hadden ze voor ons geregeld. We zochten buiten een open plek op en toen kon de dans beginnen. De studenten zijn erg trots op hun cultuur en dansten/sprongen enthousiast. Het was erg leuk dat ze dit voor ons wilden doen. Hierna werkte ik een tijdje aan mijn videos.

Vanwege internationale vrouwendag brachten we ‘s middags een bezoek aan een groep vrouwen in Olesere (vlakbij de basisschool). Soila (de schoonmaakster) kwam gezellig met ons mee. In ongeveer 45 minuten reden we naar Olesere. Eenmaal in Olesere gearriveerd, zaten de vrouwen allemaal al klaar onder een boom. Voordat we begonnen wilden ze eerst voor ons zingen/dansen. Het klonk goed en na afloop schudden ze allemaal onze hand.

Lincoln had gezegd dat de vrouwen ons zouden laten zien hoe ze de armbanden met de kralen maakten, maar dat bleek niet het geval. Dat was jammer en dat vond hij zelf ook. In plaats daarvan zaten de vrouwen in een grote cirkel met een kleedje voor zich met de spullen die ze gemaakt hadden. Ik voelde mij een klein beetje schuldig, want er waren ongeveer 20 vrouwen en maar drie van ons. Kezia kocht twee traditionele kettingen, welke haar goed stonden. Ik had mijn oog laten vallen op twee kettingen met met een “tand” eraan (voor mijn neefjes), maar de prijs die ze vroegen sloeg nergens op, dus liep ik naar Lincoln, want ik had geen zin in het onderhandelen. Sue kocht een klein armbandje. Lincoln bedankte de vrouwen namens ons en toen waren we klaar om terug te gaan. Ik was toch niet helemaal tevreden over de kettingen en wilde ook graag een brede kralenarmband voor mijzelf. Ik zocht een mooie armband uit, met de garantie dat hij mij paste. Uiteindelijk na zwaar onderhandelen kreeg ik de armband en twee kettingen voor een redelijke prijs. Nu wRen we klaar om terug te rijden.

Terug in het kamp belde Lincoln de manager van Ecoview op en we mochten langskomen om wat te drinken. Ecoview is één van de dure tentenkampen met een schitterend uitzicht. Normaal gesproken hebben ze uitzicht op een aantal drinkplaatsen, maar die waren nu helemaal uitgedroogd. Terwijl we op het uitzichtdek zaten, dronken we wat en maakten we gebruik van het “snellere” internet. Na een uurtje kwam Lincoln ons weer halen. Het was een mooie afsluiting van de dag. Met behulp van water en zeep en de twee meiden was het mij gelukt om de armband om te krijgen. Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ik hem verlies, want hij moet denk ik op dezelfde manier weer af.

Daniël had weer een lekker diner klaargemaakt en na het diner keken we de tweede helft van de “bigcats” film (Sue vertrekt morgen, dus ze wilde graag het einde van de film zien). Ik blijf dit een mooie film vinden. Rond 21.00 uur gingen we naar bed.

Leeuwen aan het ontbijt

Na een korte nachtrust gingen we om 5.00 uur weg voor een drive. Doordat het de laatste morgen was voor Ruth en Lauriene hadden we aan Lincoln gevraagd of we een extra drive konden maken. Hij stemde hiermee in en hij was zelf onze gids. Er stonden erg veel sterren aan de hemel en het was een indrukwekkend gezicht.

Doordat het nog donker was gebruikten we de rode spotlamp om dieren te zoeken. We zagen veel hazen, dikdiks en bush baby’s. Toen het licht begon te worden kregen we een lekke band. Het duurde even voor de band verwisseld was, maar daarna konden we toch verder. Al vrij snel zagen we hyena’s. Verder hadden we het normale wild. Op de open vlakte zagen we plots een aantal Black-backed Jackals lopen. Toen we verder keken zagen we leeuwen met een prooi.rvdv_mara_project_week_3-01rvdv_mara_project_week_3-04We reden er naar toe en het bleek dat ze een Topi hadden gevangen. De drie leeuwen hadden hem al bijna helemaal opgegeten. In totaal hadden 10 Jackals zich verzameld rond de kill en ze liepen allemaal erg zenuwachtig rond. Terwijl wij ze observeerden kwamen er ook steeds meer gieren bij. Op een bepaald moment naderden er twee hyena’s en toen hadden de leeuwen genoeg van de bezoekers. Ze renden achter de hyena’s aan en ondertussen probeerden de Jackals voorzichtig wat vlees te bemachtigen.

Het was een prachtig gezicht om al deze roofdieren bij elkaar te zien op de vlakte. Ik had hier wel uren naar kunnen kijken, maar we moesten helaas terug.rvdv_mara_project_week_3-11Eenmaal terug in het kamp nuttigden we snel een heerlijk ontbijt en liepen toen naar de gidsen school. Lauriene had een presentatie over Canada voorbereid en daarna kwam Ruth met een presentatie over Duitsland. Beide presentaties waren erg interessant. Na afloop was er gelegenheid tot het stellen van vragen.

rvdv_mara_project_week_3-16Eenmaal terug in het kamp had Lincoln een aangename verassing voor ons. Onderweg had hij een baby Leopard Tortoise gevonden en liet hem aan ons zien. De schildpad was niet groter dan 8 cm, maar liep erg snel. We hadden een paar fotosessies met hem en daarna liet ik hem weer vrij in het gebied waar Lincoln hem had gevonden.

Ik had snel mijn film van de afgelopen week afgemaakt, dus bekeken we deze met zijn allen, voordat we richting het verzamelpunt reden om de meiden weg te brengen. Bij het verzamelpunt brachten we onze lekke band naar de “garage” en Ruth en ik gingen op zoek naar een winkel waar ze Stiney (ginger beer) verkochten. Na een paar winkels hadden we eindelijk een winkel gevonden die ze op voorraad had. Toen we terug naar de truck liepen was de taxi al gearriveerd met een nieuwe vrijwilligster: Kezie, zij komt uit Nieuw Zeeland en is bezig met een wereldreis. Kezie blijft voor 6 weken. We namen afscheid van Ruth en Lauriene, maar moesten nog wachten op ons reservewiel voordat we terug naar het kamp konden.

Rond 16.30 uur gingen we weer opuit voor onze middag drive. We reden bijna dezelfde route als dat we vorige week een keer hadden gedaan. Vorige week zagen we hier weinig wild en ook vandaag was dit het geval. Op een bepaald moment zagen we een andere truck staan, dus moest hier wel wat te zien zijn. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat het Jemjabi en Shukunye met de 5 welpen waren. De twee leeuwinnen hadden een verse zebra gevangen en lagen rustig uit te buiken. De 5 welpen speelden volop met elkaar, wat een leuk gezicht was. Dit was een mooie afsluiting van de dag.

Een mooie hike

Deze zaterdag stond er een hike op het programma. Om 6.30 uur vertrok ik samen met Ruth en Sue richting ons startpunt, wat nog ruim een uur rijden was. Om ongeveer 7.45 uur waren we klaar om aan onze hike te beginnen. We werden begeleid door twee Masai gidsen. Peter was één van de gidsen en ik kende hem nog van mijn vorige verblijf hier, want hij reed toen in één van de trucks.

Het beloofde een stevige wandeling te worden van ongeveer 4,5 uur lopen. Het eerste stuk was vlak, maar al snel begonnen we langzaam te klimmen. We liepen met een grote boog richting ons doel: een aardig hoge heuvel. De Masai hebben altijd een grote stok bij zich, om zich te verdedigen en om het klimmen te vermakkelijken. Tijdens onze eerste stop, doken onze gidsen de struiken in en kwamen terug met een paar goede takken. Na wat hak -en snijwerk waren onze wandelstokken klaar. Ik moet zeggen dat het inderdaad makkelijker loopt op de ongelijke ondergrond.

Halverwege onze tocht zagen we ongeveer 300 m bij ons vandaan een kudde olifanten. Ze waren rustig aan het eten en hadden gelukkig geen oog voor ons. Even later ging de klim wat steiler omhoog en merkte ik toch wel dat ik ruim drie maanden niets heb gedaan. Gelukkig hadden we genoeg rustpauzes. Eenmaal boven werden we beloond met een prachtig uitzicht. We nuttigden ons ontbijt onder een boom, want het begon nu toch wel aardig warm te worden.

Na ons ontbijt liepen we verder. We liepen over de bergrand en we werden wederom beloond met een prachtig uitzicht. We zagen de kudde olifanten nu in verte en we konden goed de route zien die we omhoog waren gelopen. Verder zagen we een groep impala’s voor ons wegrennen en twee dikdiks. Plotseling zag ik een Leopard Tortoise in het gras lopen. Dit is één van de leden van de “small 5″. We liepen er naar toe en dit was gelijk een mooie reden voor een groepsfoto.

Het zou ons nog ongeveer 40 minuten om beneden te komen en aangezien we nog tijd genoeg hadden we besloten we een mooi plekje uit te zoeken. Aan de rand van een klif hadden we een schitterend uitzicht over de omgeving. Door de verrekijker kon ik in de verte de gidsenschool en ons kamp zien. Een stuk beneden ons zagen we een kudde olifanten lopen en verderop zagen we giraffen, impala’s, zebra’s en nog veel meer wild.

We besloten de tocht naar beneden te ondernemen en dat was een hele uitdaging. Overal lagen grote stenen en ze lagen niet allemaal vast. Het was dus uitkijken geblazen. Een stuk verder begonnen de struiken (met stekels). Ik moest nu dus oppassen waar ik mijn voeten neerzette en tegelijktijd de overhangende struiken ontwijken. De tocht naar beneden kostten ons meer moeite dan we hadden verwacht, maar uiteindelijk waren we beneden. Peter had geregeld dat we bij een safarikamp wat konden drinken en Michael zou ons daar om 13:30 uur ophalen. We waren wel toe aan wat vocht. Ik kon mij knieën aardig voelen, maar het bleek dat de andere hier ook last van hadden.

Michael kwam rind 14:30 uur, een uur later dan afgesproken, maar ja, het is een zaterdag. We zeiden Peter gedag en reden terug naar ons kamp. Gelukkig was de lunch nog warm en hierna kroop ik mijn tent in om een filmpje te kijken en mijn knieën wat rust te geven. De rest van de dag deed ik niet veel en besloot vroeg naar bed te gaan en de volgende dag lekker uit te slapen.

Cheeta op jacht

Maandagmorgen om 7.00 uur maakten we onze eerste drive van een nieuwe week. Michael gaf aan dat we op zoek gingen naar alle soorten katachtigen, dus leeuwen, cheeta’s luipaarden, servals, enz. Al vrij snel zagen we een cheeta onze richting op lopen. Het leek erop alsof ze aan het jagen was. Michael parkeerde de truck 100 m verderop om haar de ruimte te geven. Hij vertelde ons dat deze cheeta hoogzwanger is en dat ze waarschijnlijk binnen vier weken zal bevallen. Ze observeerde de impala’s een stuk verderop voor een lange tijd. Toen besloot ze verder te lopen en wij achtervolgden haar.

Ze naam haar positie ongeveer 300 m van een impala verwijderd in. Als in slowmotion sloop ze dichterbij, bij elke stap zette ze haar poot voorzichtig neer. Na ongeveer een half was ze 100 m dichterbij de impala geslopen. De giraffen die in de buurt van de impala hadden gestaan waren al weggelopen. Ze hadden eerst een lange tijd naar de cheeta staan kijken. De impala had haar waarschijnlijk ook al gezien, maar verroerde zich niet. Plotseling nam de cheeta een sprint. Dit ging gepaard met zoveel kracht dat wij haar voetstappen duidelijk konden horen. De impala vluchtte de steuiken in, maar de cheeta achtervolgde hem. We zagen ze niet meer, maar we hoorden wel een kreet van de impala. Snel reden we richting de struiken, maar het was zo dichtbegroeid en vol met keien dat we nie verder konden. We konden de cheeta en impala niet meer vinden, maar we zijn er bijna 100% zeker van dat ze hem heeft gevangen. Cheeta’s zijn namelijk de meest succesvolle jagers.

Na het ontbijt hadden we een korte game drive en aansluitend reden we naar het verzamelpunt in het dorpje om een nieuwe vrijwilligster op te halen. We waren er al om 11.30 uur en op het moment dat de truck stopte kwamen de Masai mannen er al aan met hun handelswaar. We vertelden ze dat we niets wilden kopen entoen ruimden ze alles weer op en gingen weg. Rond 13.00 uur arriveerde de taxibus met Sue. Sue woont nu voor 6 jaar in London, maar komt oorspronkelijk uit Singapore. Zij werkt in de vastgoed branche.

Eenmaal terug in het kamp liet Lincoln zien hoe de gegevens die we verzamelen in de database moeten worden ingevoerd. Samen met Ruth verwerkten we alle formulieren van de afgelopen week. Hierna liepen we door de foto’s van de cheeta’s en lukte het ons om de cheeta van vanmorgen te identificeren. We waren helemaal blij!

Ik had bij Lincoln aangegeven dat ik graag in de tent wilde slapen, dus verhuisde ik al mijn spullen van de kamer naar de tent. Eenmaal gesetteld in mijn tent begon het te regenen. Ik controleerde de was aan de lijn, maar die was nog erg nat. Eenmaal in de gemeenschappelijke ruimte begon het steeds harder te regenen. Het kwam op een bepaald moment met bakken uit de hemel vallen. Ik hoorde het ook aardig donderen. We hoopten op een korte bui tegen het stof, maar het bleef jammergenoeg wel erg hard regenen.

Om 17.15 uur gingen we er toch op uit. Door de regen was het gelukkig niet meer zo warm. We gingen op zoek naar de cheeta van vanmorgen, maar ze was nergens te vinden. Er waren nog meer trucks op zoek. Het bleek dat in dezelfde omgeving een luipaard deze morgen was gesignaleerd met een kill. Helaas konden we ook hem niet vinden.

We reden verder en op de plek waar we de week ervoor Mickey en Dada met de welpen hadden gezien, zagen we wederom leeuwen. Ditmaal waren er 10 in totaal. We herkende Mickey met haar 3 welpen en een leeuwin die Sero heet met haar 4 welpen. Er was nog een welpje, maar we wisten niet bij wie het hoorde. Waarschijnlijk zaten er nog meer leeuwen in de struiken verstopt. Na een paar minuten moesteen we helaas vertrekken, want er waren inmiddels 4 andere wagens gesignaleerd.

Op de weg terug naar het kamp zagen we het in de verte al bliksemen. We waren nog maar net binnen toen het weer begon te regenen. Al met al was het een gevarieerde dag.

Rustig weekend

Mijn eerste weekend in Naboisho verliep erg rustig. Eenmaal wakker genoot ik van een heerlijk ontbijt dat Vincent had bereid. De twee meiden hadden een excursie naar een Masaidorp. Ik genoot van de rust in het kamp. Ik ging naar het “internetcafé” en plaatste mijn foto’s op facebook. Gelukkig hadden ze de modem weer aangezet, dus de verbinding werkte weer. Hierna werkte ik aan mij video vsn mijn eerste week hier. Het is een lange video geworden, want alleen al deze eerste week heb ik een hoop gezien. Jammergenoeg lukte het niet om de video te uploaden, dus dat moet wachten tot ik thuis ben.

Tegen lunchtijd waren de meiden weer terug. Lauriane gebruikte mijn ipad om naar het “internetcafé” te gaan en Vincent keek een film op mijn macbook. Samen met Ruth zocht ik een mooi plekje op achter het kamp met een mooi uitzicht. Ruth las haar boek en ik plaatste een paar dekens op de grond en lag in de zon naar muziek te luisteren. Het was niet erg comfortabel, maar je moet er iets voor over hebben om aan je tint te werken.20140225-135026.jpgToen het te warm werd nam ik een heerlijke douche en mijn haar voelde weer als normaal aan. Hierna naar het internetcafé om aan mijn weblog te werken. Tegelijkertijd volgde ik de Olympische Spelen op mijn ipad. Het is erg vreemd om via een live blog het schaatsen te moeten volgen. Het resultaat was echter fantastisch: twee gouden medailles erbij. Ik ben erg trots op onze Nederlandse schaatsers, ze hebben het geweldig gedaan deze Spelen. Hierna nog even met het thuisfront gefacetimed en ik was weer van alles op de hoogte.

Na het diner keken we de film van week 1 en de andere wilden ook graag de films van mijn verblijf in Zuid-Afrika zien, dus keken we een groot gedeelte van deze films. Om 20.30 uur was het tijd om naar bed te gaan. Ik keek nog een film voordat ik ging slapen. Het was een rustige dag geweest.

Bezoek aan de basisschool

Vanmorgen begonnen we met het afmaken van onze gamecount. Donderdag hadden we slechts één telling gedaan, dus er waren nog vijf tellingen over. Vandaag moest ik zebra’s tellen. De eerste telling had ik weinig te doen, maar daarna werd het drukker. Tijdens onze derde telling vond Michael het gedrag van een aantal dieren in de verte vreemd (ik zag niets ongewoons). We reden eropaf en plotseling zagen we een Serval. We konde hem een tijdje observeren voordat hij uit het zicht verdween. Het komt zelden voor dat je een serval tijdens daglicht ziet, dus we waren erg blij met deze mooie kat.rvdv_mara_project_week_1-79Voor het ontbijt deden we drie tellingen en na het ontbijt deden we de laatste twee. Na de lunch was het tijd om naar de basisschool te gaan. In ongeveer 45 minuten reden we naar Olesere. Eenmaal bij de basisschool aangekomen stonden de kinderen al te wachten. Vandaag hadden we geen les voorbereid (omdat we met te weinig vrijwilligers zijn), maar keken we de film Chimpanzee met de kinderen. Er werd een laken opgehangen en de ramen werden bedekt met Masai-kleden. Na wat gepuzzel met de computer kon de film uiteindelijk beginnen.

Deze kinderen zijn niet gewend aan televisie of films, dus het was erg leuk om hun enthousiasme te zien. Er zaten meer dan honderd kinderen in dit kleine klaslokaal, maar voor hun maakte dat niet uit. Na de film reden we weer terug naar ons kamp, waar Vincent een heerlijk diner had bereid. We praatten nog wat na over de dag, voordat ik optijd mijn bed in dook en nog een filmpje keek. Het is weekend!

Vrouwenbijeenkomst

Toen ik vanochtend wakker werd, leek het alsof het de hele nacht hard had geregend, want ik kon de regen op het dak horen kletteren. Eenmaal buiten viel het wel mee en gingen we er gewoon op uit. De regen was goed, want de wegen waren nu niet meer zo stoffig.

Vandaag stond er een plain gamecount op het programma. Dit betekent dat we 6 tellingen houden op open savanne gebied. Onderweg begon het steeds harder te regenen. Na de eerste telling hielden we het voor gezien en reden terug naar het kamp.

Doordat het door bleef regenen gaf Lincoln ons de olifanten presentatie welke erg interessant was. Na afloop probeerden we met behulp van de database de olifanten te indentificeren die we de dagen ervoor hadden gezien. Het was erg motiverend en het lukte bij alle olifanten op één na. Ik begrijp nu ook beter waarom we al de foto’s nodig hebben.

Na de lunch reden we richting het dorp. Bij een grote basischool werd een bijeenkomst voor vrouwen georganiseerd. Dit gebeurd een paar keer per jaar en heeft als doel de vrouwen zich bewust te laten worden van hun mogelijkheden en dat sommige zaken in de dorpen moeten veranderen. Er was een Nederlandse vrijwilliger aanwezig. Deze man werkt voor een stichting in Barneveld en deze stichting subsidueerd de school. Hij gaf ons een rondleiding over het terrein. Terwijl we rondliepen ging de schoolbel en alle kinderen verzamelden zich op het plein om de dag af te sluiten. Daarna gingen de meeste kinderen buiten het hek sporten.rvdv_mara_project_week_1-77De school houdt ook een aantal bijenkorven en we kregen één van de korven te zien tijdens de rondleiding. Ruth zei dat ze graag de ruwe honing wilde proeven, dus de imker ging voor ons een schaaltje met ruwe honing halen. Het smaakte erg goed.

mara_project_week_1-3rvdv_mara_project_week_1-78Deze school is een kostschool en heeft ongeveer 800 kinderen. Een aantal jongens was in de keuken bezig met het maken van lunchpakketten voor de vrouwen en meisjes in de bijeenkomst. Elk pakket bevatte 3 witte boterhammen en twee stukjes schapenvlees (niet echt een vetpot dus). Het was goed om te zien dat de jongens de pakketjes klaarmaakten voor de vrouwen.

Toen we terug naar het kamp reden zagen we de kinderen sporten/spelen op het grasveld buiten de omheining van de school. Het was goed om te zien dat deze kinderen de mogelijkheid hebben om te sporten.

Eenmaal terug bij het kamp was het gelijk tijd voor onze middagdrive. We hadden een rustige drive en zagen het normale wild. Aan het eind van de drive kwamen we Mickey en haar welpen tegen. De welpen waren erg speels en dit zorgde voor mooie foto’s.

Mickey zag wat en liep weg. Toen ze terugkwam rende ze richting de welpen en ze begonnen met zijn alle te spelen. Dit was een erg mooi moment.

Wij reden in de richting waar Mickey wat had gezien en we kwamen Dada met haar twee welpjes tegen. Dada was erg rustig en de welpjes huppelden om haar heen. Ze liepen in de richting van Mickey. Mickey en de welpen waren dichterbij gekomen en lagen allemaal op een rij en volgden Dada en haar welpen terwijl ze aan de horizon verdwenen. Het was een mooi moment om de oudere welpen zo geïnteresseerd naar de kleintjes te zien kijken. Je kon zien dat ze graag met ze wilden spelen, maar ze weten dat ze nu nog te groot zijn.

Met een voldaan gevoel reden we terug naar het kamp.